Δύο κύριοι, ένα ουζάκι και μία ολόκληρη Ελλάδα

Στις «Γειτονιές της Ελλάδας», πριν από αρκετά χρόνια,  επισκεφτήκαμε τη Νάξο. Περαστικοί, σαν σίφουνες,  περάσαμε από το νησί. Μέσα σε ένα απόγευμα θελήσαμε να επισκεφτούμε και  μερικά χωριά.

Ήταν η πρώτη μου φορά στη Νάξο και δεν περίμενα τόση ομορφιά. Όχι στη Χώρα,  αλλά στα χωριά. Το καθένα διαφορετικό. Ξεχωριστό.

Αυτό, όμως,  που δίνει στα χωριά της το κάτι παραπάνω είναι οι άνθρωποι του. Εκεί συναντούσες  γιαγιάδες και παππούδες στα καφενεία, να σου μιλούν με αγάπη για τον τόπο τους. Με εκείνη την ευχάριστη ντοπιολαλιά, που ακουγόταν σχεδόν μαγική στο αυτί. Ήταν όλοι ευδιάθετοι. Χαμογελαστοί.

Κι εκεί, κάπου σε ένα χωριό, συναντήσαμε αυτούς τους δύο κυρίους. Έπιναν το απογευματινό τους ουζάκι, πάντα με μεζέ. Απλός ο μεζές, αλλά ποιοτικός , όπως καλά ξέρει να προσφέρει  η ναξιώτικη γη.

 

 

 

 

Οι δυο τους ήταν  μια πολύ όμορφη εικόνα. Θύμιζαν  τόσο πολύ Ελλάδα. Γι’ αυτό δε χάσαμε την ευκαιρία.

 

 

«Μπορούμε να σας βγάλουμε μια φωτογραφία;» ρωτήσαμε αμέσως.

 «Βεβαίως»,  μας απάντησαν.

Και κάπως έτσι γεννήθηκε μία εικόνα που, αρκετά χρονιά μετά, ήρθε ξανά μπροστά μου για να μου θυμίσει εκείνη την όμορφη στιγμή. Εκείνο το μικρό μοίρασμα στα χωριά της Νάξου. Και να θυμίσει ίσως σε όλους μας πόσο σημαντικά είναι αυτά τα μικρά. Τα απλά.

Στη Νάξο συναντήσαμε πολλούς παρόμοιους «εφήβους». Κι όλοι τους ήταν τόσο ζωντανοί. Γεμάτοι ενέργεια.

Εύχομαι να  μην εκλείψουν ποτέ αυτές οι εικόνες.  Όλοι μας τις έχουμε ανάγκη. Γιατί τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Κάποιες φωτογραφίες δεν φυλακίζουν απλώς μια στιγμή. Κρατούν ζωντανό έναν τρόπο ζωής.

|  Ήταν Αύγουστος τότε.