Η Εμμανουέλα και τα μικρά της χέρια που έφτιαξαν έναν κόσμο γεμάτο χρώμα

Μέσα από το Humanstories.gr αναζητούμε τον άνθρωπο και κάθε δημιουργό – μικρό καλλιτέχνη, που έχει να διηγηθεί τη δική του, ιδιαίτερη ιστορία. Ψάχνουμε και ανακαλύπτουμε δημιουργίες που έχουν «προσωπικότητα». Γιατί πίσω από κάθε μικρή ή μεγάλη δημιουργία κρύβονται πάντα άνθρωποι, που μέσα από τις καλλιτεχνικές τους αναζητήσεις, προβάλλουν πάνω από όλα την προσωπική τους ταυτότητα.  

Και κάπως έτσι αναζητώντας, συναντήσαμε την Εμμανουέλα Κόκκαλη.

Η Εμμανουέλα άρχισε να βλέπει την τέχνη, μέσα από έναν δικό της τρόπο. Έναν πολύχρωμο μικρόκοσμο. Τον δικό της μικρόκοσμο. Και από τη φράση «ούτε ένα σπιτάκι δεν ξέρω να ζωγραφίζω», έχει  φτάσει σήμερα, να έχει δημιουργήσει περισσότερα από  300 πήλινα σπιτάκια. Και κάθε φορά τα καμαρώνει και λίγο παραπάνω.  Και  γίνεται έμπνευση για όλους εμάς.

 Ελάτε να γνωρίσουμε την γεμάτη χρώμα Εμμανουέλα.

 

Η Εμμανουέλα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, όπως και οι γονείς της. «Δεν έχω κάποιο χωριό»,  μας λέει, αλλά έχει συνηθίσει να ζει στην Αθήνα και να αγάπα την πόλη της.

«Ως παιδί δεν ασχολήθηκα ιδιαίτερα με τα καλλιτεχνικά. Δεν είχα την ώθηση, ούτε την υποστήριξη για κάτι τέτοιο.  Αγαπούσα όμως πολύ το διάβασμα και το χορό, χωρίς να συμμερίζεται κανείς άλλος στην οικογένεια αυτή μου την αγάπη. Ανακάλυψα μόνη μου, ότι μπορώ να περνάω πολλές ώρες στη Δημοτική Βιβλιοθήκη. Έψαχνα μόνη μου cd με κλασική μουσική και ξενυχτούσα με το ραδιόφωνο στο αυτί». Θυμάται η Εμμανουέλα.

 

 

Η μουσική, το διάβασμα, η παρατήρηση της Εμμανουέλας και η ανάγκη της για να εκφραστεί, αποτέλεσαν τις βάσεις του δικού της Lille Hand

«Το Lille Hand αντιλαμβάνομαι πως είναι όλη μου η καταπιεσμένη καλλιτεχνική φύση. Τώρα βρήκα τον χώρο που δεν μου δόθηκε ποτέ ως παιδί για να δημιουργήσω. Και τον χρόνο να ψάξω και να πειραματιστώ. Η ζωή μου ήταν πάντα στο τρέξιμο και βρισκόμουν σε μόνιμο αγώνα επιβίωσης.

Έπειτα γνώρισα τον άντρα μου. Απόλαυσα την ηρεμία της όμορφης σχέσης μας, τα ταξίδια μας, το σπίτι μας και την προσπάθειά μας να κάνουμε ένα παιδί. Το παιδί ήρθε και με γέμισε ιδέες και έμπνευση. Την κοιτούσα και έλιωνα. Της τραγουδούσα και ξαφνικά μού άρεσε η φωνή μου, ενώ πάντα ένιωθα ότι τραγουδάω χάλια. Με το παιδί ένιωσα δυνατή, ικανή! Για πολλούς μήνες, ήταν μόνιμα στην αγκαλιά μου και τα έκανα όλα με το ένα χέρι, και τα κατάφερνα.

Και κάθε φορά που κατάφερνα να μαγειρέψω, να ποτίσω, να ντυθώ, να φάω, με το παιδί στα χέρια, ένιωθα ακόμα πιο δυνατή. Πιστεύω ότι η μητρότητα μάς δίνει απίστευτη δύναμη, πράγμα παράδοξο, γιατί είμαστε άυπνες και κατάκοπες». Μας λέει η Εμμανουέλα στο Humanstories.gr  και συνεχίζει:

 

«Όταν η Άννα Ροζαλία έγινε 1 έτους, αρχίσαμε τις χειροτεχνίες και έφτιαχνα πολλές κατασκευές για να την εντυπωσιάσω.  Όλη μέρα σκεφτόμουν με τι να την απασχολήσω και το απολάμβανα. Τα χέρια μου άρχισαν να φτιάχνουν πράγματα που δεν πίστευα ότι μπορούν να φτιάξουν. Και κατάλαβα ότι τελικά δεν είναι και τόσο «μικρά».

Ώσπου,  τον περασμένο Σεπτέμβρη, όταν έγινε 2,5 ετών, ήρθε η ώρα να πάει στον παιδικό σταθμό. Αφού ξεπέρασα το σοκ των πρώτων εβδομάδων, ξεκίνησα να γεμίζω το κενό μου. Τις ώρες που έλειπε, με διάφορες χειροτεχνίες. Και εκεί, μού ήρθε η ιδέα για το Lille Hand»

 

 

 

 

Πως Γεννήθηκε η ονομασία Lille Hand της Εμμανουέλας

«Για το όνομα με βοήθησε και ο Όθωνας, ο σύζυγός μου. Κάναμε ένα brainstorming και μάς βγήκε. Μόλις, όμως,  το άκουσα, το συνδύασα αμέσως στο μυαλό μου με όσα φτιάχνω.  Νιώθω ότι αντιπροσωπεύει πολύ τη δουλειά μου.

Θα μπορούσε να είναι «Little», αλλά αγαπώ πολύ τη σκανδιναβική κουλτούρα και με επηρεάζει αρκετά.  Έτσι προέκυψε το δανέζικο «Lille».  Ακολουθώ, επίσης στο Instagram κάποιους καλλιτέχνες από τη Δανία και τη Σουηδία, που μου ταιριάζουν αισθητικά και με εμπνέουν πολύ.

Βέβαια, τα αντικείμενα που φτιάχνω ποικίλουν,  και αναλαμβάνω και custom παραγγελίες.  Όλα  όμως, γίνονται με τα «μικρά»  μου χέρια. Χέρια που δεν έχουν μεγάλη εμπειρία στα χειροποίητα, αλλά χαίρονται τη δημιουργία και έχουν λαχτάρα να μοιραστούν την ομορφιά».

 

 

 

Η παιδικότητα, τα έντονα χρώματα και οι αντιθέσεις

«Αγαπώ την πολυχρωμία. Βαριέμαι πάρα πολύ τα λευκά-μπεζ. Το σπίτι μου είναι γεμάτο χρώματα και αντιθέσεις, έστω και safe αντιθέσεις κάποιες φορές, αρκεί να υπάρχει χρωματικός συνδυασμός που μιλάει στην καρδιά μου.

Παρατηρώ όλα τα χρώματα γύρω μου και εμπνέομαι από πίνακες ζωγραφικής και διάσημα έργα τέχνης μέχρι τα ώριμα πεσμένα φρούτα από τα δέντρα που συναντώ στον δρόμο. Με εμπνέουν, επίσης  τα 70’s κτίσματα της γειτονιάς μου, αλλά και οι  παιδικές ζωγραφιές. Αυτές που δεν έφτιαξα εγώ όταν ήμουν παιδί.

Η Εμμανουέλα συναντά την έμπνευση στην καθημερινότητα της.  Γιατί η παρατηρητικότητα, οι άνθρωποι και το περιβάλλον γύρω μας μπορεί να γίνουν οδηγοί μας…

 

 

 

Μικρές πήλινες ιστορίες

«Το σπιτάκι με την κόκκινη σκεπή είναι κλασική παιδική ζωγραφιά και πάντα, όταν δήλωνα ότι δεν ξέρω  να ζωγραφίζω και ότι είμαι άσχετη με το σχέδιο, έλεγα ‘’ούτε ένα σπιτάκι δεν μπορώ να ζωγραφίσω καλά’’. Για να τονίσω την ανικανότητά μου σε αυτό το αντικείμενο.

Οπότε, από εκεί που «ούτε ένα σπιτάκι δεν ξέρω  να ζωγραφίζω», έχω κάνει μέχρι σήμερα πάνω από 300 πήλινα σπιτάκια και κάθε φορά τα καμαρώνω!

Λατρεύω την αισθητική της παιδικής ζωγραφιάς σε είδη διακόσμησης, γιατί πιστεύω ότι το σπίτι μας δεν πρέπει να είναι και πολύ «σοβαρό». Είναι ο χώρος που χαλαρώνουμε και θα πρέπει να μας φτιάχνει τη διάθεση και να μας γεμίζει χαρά. Αυτό που βγάζει ένα παιδί από την καρδιά του, πάνω σε ένα χαρτί, με γεμίζει χαρά!

Όταν ανακάλυψα, μέσα από πειραματισμούς, ότι μπορώ να φτιάξω και τις δικές μου πήλινες χάντρες, τρελάθηκα, γιατί συνδυάζονται τέλεια με το σπιτάκι και για μένα θα ήταν κρίμα να στολίζω κάτι χειροποίητο με έτοιμες χάντρες του εμπορίου.

 

 

Τα θετικά σχόλια φέρνουν τα επόμενα βήματα…

«Η αισθητική μου είναι πολύ συγκεκριμένη και κατανοώ ότι μπορεί να μην ταιριάζει σε όλους. Νομίζω πως οι περισσότεροι θεωρούν ότι δημιουργώ αντικείμενα για παιδιά και παιδικά δωμάτια. Αλλά βασικά όχι. Δημιουργώ αντικείμενα που προσφέρουν χαρά σε ανθρώπους κάθε ηλικίας και όποιος θέλει μπορεί να κρεμάσει το σπιτάκι μου είτε στο παιδικό δωμάτιο είτε στο κλασικό σκρίνιο είτε στην κουζίνα.

Τα bag charms, στα οποία προσθέτω και σπιτάκια καμιά φορά, τα φτιάχνω επίσης πολύ χρωματιστά και παιχνιδιάρικα. Ε, μια γυναίκα πολύ corporate ή πολύ μίνιμαλ προφανώς δεν θα τα επιλέξει, αλλά έχω καταλάβει ότι υπάρχουν πολλές γυναίκες κάθε ηλικίας με τη δική μου αγάπη στα χρώματα, τα patterns και τους τολμηρούς συνδυασμούς. Ευτυχώς, έχω ακούσει πολύ θετικά και υποστηρικτικά λόγια».

 

 

 Η σωστή Επιλογή

«Από τα 18 μου που δουλεύω, δεν έχω κάνει ποτέ κάτι που δεν μου αρέσει. Την περίοδο που έκανα, οτιδήποτε μου ταίριαζε, όταν βάλτωνα, άλλαζα κατεύθυνση.

Δεν κάνω ποτέ κάτι που δεν με εκφράζει και δεν μου δίνει κάποιο νόημα. Προφανώς, δούλεψα σε μέρη που δεν μου ταίριαζαν και έκανα υπομονή για οικονομικούς λόγους, αλλά η δουλειά που επέλεγα πάντα μού άρεσε. Και τώρα με το παιδί, δεν γινόταν να επιστρέψω σε φουλ ωράριο σε κάποια εταιρεία, οπότε ήταν θέμα χρόνου να βρω μια διέξοδο. Κάτι που να μου δίνει την ευκαιρία να τα συνδυάσω όλα. Ναι, είναι εξαντλητικό κάποιες φορές, αλλά υπάρχουν πολλά άλλα θετικά, οπότε υπάρχει ισορροπία.

 

 

 

Υπάρχουν αρκετές γυναίκες εκεί έξω που κυκλοφορούν με τα bag charms της Εμμανουέλας.  Οπότε,  αν δείτε καμία στον δρόμο, μη ξεχάσετε να στείλετε ένα θετικό μήνυμα στην Εμμανουέλα. Ένα όμορφο σχόλιο δίνει πάντα χαρά στον καλλιτέχνη.  Και δύναμη,  να συνεχίσει να ονειρεύεται έναν κόσμο ονειρικά πλασμένο.

«Ετοιμάζουμε e-shop, αλλά ίσως αργήσει λίγο, επομένως μοιράζομαι, παρουσιάζω και πουλάω τα πάντα μέσω Instagram. Εξάλλου, είναι ένα μέσο που αγαπώ και πάντα με βοηθούσε να προωθήσω τη δουλειά μου. Υπάρχουν ακόλουθοι στο προφίλ μου από το 2013.

Σκέφτομαι ότι θα μπορούσε κάποια στιγμή να συμμετάσχω σε κάποια έκθεση για μικρούς δημιουργούς, αλλά είναι κάτι που προς το παρόν αποφεύγω γιατί νιώθω ότι δεν μπορώ ακόμα να το υποστηρίξω. Θα δούμε». Ολοκληρώνει η Εμμανουέλα. Μέχρι τότε όμως, ανακαλύψτε κι εσείς τον χρωματιστό κόσμο της Εμμανουέλας.