Πήρε πτυχίο στα 79 (!) κι αποθεώθηκε στο «Παλαί ντε Σπορ» του ΑΠΘ

Πώς τελικά τα φέρνει η ζωή… Το απωθημένο ποτέ δεν ξεριζώνεται μέσα από την καρδιά ενός ανθρώπου. Οταν θέλεις να κάνεις κάτι κι οι συνθήκες (πάσης φύσεως) δεν το επιτρέπουν, τότε θα βρεις τον τρόπο να κλείσεις έναν κύκλο και να οδηγηθείς στην αφετηρία της ζωής σου, με στόχο να βιώσεις το όνειρο που πάντα είχες μέσα στο μυαλό και στην ψυχή σου.

Κάπως έτσι συνέβη και με τον Αστέριο Γούσιο, πρόεδρο τον βετεράνων παικτών μπάσκετ του Άρη, αλλά και πτυχιούχο – πλέον – Οικονομικών στα 79 του χρόνια!

Στα 80 παρά ένα έτη του, παραβρέθηκε στην αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ κι αποθεώθηκε στο «καλύτερο καλάθι» των τελευταίων του ετών.

 

ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΣΑΝ ΝΑ ΕΠΑΙΖΕ ΜΠΑΣΚΕΤ ΣΤΟ Α.Π.Θ.

Στις 16 Μαρτίου του 2016, όπως μας περιγράφει ο ίδιος «αισθάνθηκα τόσο όμορφα αλλά παράλληλα και τόσο αμήχανα. Οταν ακούστηκε το όνομα «Γούσιος» μέσα στην αίθουσα, έγινε χαμός. Σηκώθηκαν όλοι οι συμφοιτητές μου (σ.σ. γέλια για τη λέξη συμφοιτητές) και χειροκροτούσαν, Ηταν το μεγαλύτερο καλάθι, για να μιλήσουμε και με μπασκετικούς όρους, των τελευταίων ετών της ζωής μου».

Ομως στο humanstories.gr φιλοξενούμε ιστορίες ανθρώπων που μπορούν να ταυτιστούν, να εμπνεύσουν και να «τραβήξουν – άθελά τους – από το χέρι κι άλλους» για να φύγουν από την απραξία και τη μιζέρια των σύγχρονων χρόνων.

Ετσι συμβαίνει και με τον κύριο (κανονικά έπρεπε να γραφτεί με όλα τα γράμματα κεφαλαία) Αστέριο Γούσιο. Ο ίδιος ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής του για το πώς έγιναν απωθημένο οι σπουδές, σε χρόνια δύσκολα, πολύ πιο δύσκολα από τα σημερινά…

«Από το 1961 πήγαινα στην κατασκήνωση της ΧΑΝΘ, στον Α. Γιάννη στο Πήλιο. Ο Τσικίνας ήταν διευθυντής εκεί κι εγώ υπεύθυνος επί των αθλητικών. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1965, ήρθε μια επιτροπή του Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών (που υπαγόταν εκεί η ΧΑΝΘ) από τη Γενεύη, είδαν τον τρόπο που δούλευα και με ζήτησαν να πάω να σπουδάσω Παιδαγωγική στο Σικάγο για τέσσερα χρόνια, παράλληλα μάλιστα θα έπαιζα και μπάσκετ. Εγώ πήγα χαρούμενος στον πατέρα μου, 28 ετών τότε, του το είπα, αλλά μου ανέφερε: «Που θα μας αφήσεις γέρους ανθρώπους» κι εγώ τελικά απάντησα ότι για οικογενειακούς λόγους δεν μπορώ να δεχθώ την τόσο τιμητική πρόταση.

»Η μεγάλη ευκαιρία για σπουδές χάθηκε τότε, όπως και το 1965 που παράτησα τη σχολή μου, στο Οικονομικό επειδή έπρεπε να δουλεύω 15-16 ώρες την ημέρα στο τυπογραφείο του πατέρα μου, που υπάρχει ακόμη και τώρα.  Ομως τότε, κατά σύμπτωση, γνώρισα τη σύζυγό μου, Μαρία Ηλιοπούλου, με την οποία ακόμη και τώρα πορευόμαστε μαζί, 51 χρόνια. Χάρη σε αυτήν τα παιδιά μου Χρήστος κι Ευτυχία απέκτησαν αυτούς τους εξαιρετικούς χαρακτήρες. Αλλωστε ο πατέρας μου, μού είχε αφήσει δύο συμβουλές ως παρακαταθήκη:

»Να βρεις τη σωστή γυναίκα διότι θα έχεις εξασφαλισμένα τα νώτα σου κι ότι στη δουλειά επάνω έχεις δύο χέρια, το ένα είναι οι εργάτες σου και το άλλο οι πελάτες σου, αν σου κοπεί ένα χέρι, θα έχεις πρόβλημα. Αυτό το μεταφέραμε και στα παιδιά μας», μάς εξιστορεί ο κ. Γούσιος και τελικά έφθασε στο σημείο να πάρει μια πρωτόγνωρη απόφαση για 79χρονο άνθρωπο:

Η ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΣΤΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

«Ετσι όταν Σαμαράς ψήφισε για την κατάργηση των αιώνιων φοιτητών με πείραξε πάρα πολύ. Οταν ήρθε ο Τσίπρας, ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανε ήταν να τους επαναφέρει, έτσι είπε ότι αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία για να το επιχειρήσω και να πάρω το πτυχίο μου. Χρωστούσα τρία μαθήματα και τελικά τα κατάφερα με όλα τα κορίτσια στη γραμματεία της σχολής να μου συμπεριφέρονται με συγκινητικό τρόπο, όπως κι ο γεν. γραμ. κι η πρόεδρος της Σχολής. Εβλεπα όλα αυτά κι είπα θα το πάρω το πτυχίο μου, όπως και συνέβη.

Ο Αστέριος Γούσιος (γόνος της μεγαλύτερης αθλητικής οικογένειας στην Ελλάδα, εκείνης του Κλεάνθη Βικελίδη, αφού η μητέρα του ήταν αδερφή του) πέρα από ένας ευτυχισμένος σύζυγος και πατέρας είναι κι ένας «χαζοπαππούς», αφού περηφανεύεται τόσο πολύ και για τα  τρία του εγγόνια.

Ο Αστέριος παίζει ποδόσφαιρο κι ονειρεύεται να αγωνιστεί κάποια στιγμή στην Μπάγερν, ο Σαράντης ασχολείται και με το Τάε Κβον Ντο κι ο Αντώνης είναι από τα «μαθηματικά μυαλά» της εποχής μας. Μάλιστα ο τελευταίος αν κι έχει τις… προδιαγραφές του παππού στο ύψος και λογικά πάει για 2.05μ., δε θέλει να ακούει για τον πρωταθλητισμό.

ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΣΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟΥ

Αν κάποιος επισκεφθεί τον υπόγειο χώρο στο εργοστάσιο της οικογένειας Γούσιου, στο Ωραιόκαστρο της Θεσσαλονίκης, θα μείνει με το στόμα ανοιχτό.

Υπάρχει μια απίστευτη συλλογή τυπογραφικής τέχνης, με μηχανήματα (μεταξύ πολλών άλλων) από το 1904 και μέχρι σήμερα…

 

12 Σχόλια

  • Τάσος Ραμογλου 31/05/2016 (09:55)

    Πρωταθλητής ΣΕ ολα του κυρίως στην αγαπη και ανθρωπιά του

  • Nikoleta Tsikoti 31/05/2016 (13:03)

    Θερμά συγχαρητήρια και σ’ανώτερα!

  • Ioanna Gianniou 01/06/2016 (07:27)

    ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ, ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣ ΜΙΜΗΣΗ, ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ! Η ΘΕΛΗΣΗ ΚΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΗΛΙΚΙΑ!!!

  • ioannis 01/06/2016 (18:13)

    Αυτές οι ιστορίες και αυτά τα παραδείγματα θα επρεπε να σημεία αναφοράς και μίμησης για τους νεότερους και την κοινωνία μας η οποία βρίσκεται σε βαριά κρίση οχι τοσο οικονομική αλλα περισσότερο κοινωνική και εμεπνευσης

  • Χ.Χριστοδουλου 01/06/2016 (19:45)

    Εξαιρετικος και ευγενης που σπανιζει σημερα. Μεγαλειο ψυχης.Ευγε του!

  • ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ 01/06/2016 (19:56)

    ΘΕΡΜΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΑΓΑΠΗΤΕ ΜΟΥ ΣΤΕΡΙΟ
    ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΟΥΜΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΑ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΜΑΧΩΝ
    ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ
    ΟΜ. ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΑΠΘ

  • Ντίνος Μάγκος 05/06/2016 (18:08)

    Μια σπουδαία προσωπικότητα στο χώρο της τυπογραφίας και όχι μόνο , θερμά συγχαρητήρια Ντίνος – Ζωή

  • Ν.Χ.ΚΑΛΛΕΝ 07/06/2016 (17:02)

    Συνδυασμος, Ψυχη-Πνευμα-Αρχοντια αυτον τον Κο Αστεριο Γουσιο
    γνωριζω.
    Ολα τα παραπανω που εγραψαν φιλοι του, νομιζω οτι μαζι με την οικογενεια του ειναι η μεγαλυτερη περιουσια -παρακαταθηκη που μπορει να ευχεται ενας ανθρωπος.

  • Αινειας 08/06/2016 (21:03)

    Εκτός από πετυχημένος είναι και πολύ καλός άνθρωπος! Μας δίνετε πολυ δύναμη εμάς τα νέα παιδιά και μας αποδεικνύεται πως με σκληρή δουλειά μπορείς να πετύχεις σπουδαία πράγματα!

  • αναστασια αραμπατζη 02/07/2016 (21:01)

    τον εχω γνωρισει και ειναι αξιολογος ανθρωπος …ευγε

  • Γιάννης Μαμουζέλος 26/01/2017 (11:09)

    Εντελώς συμπτωματικά μπήκα στο σάϊτ για να θυμηθώ λίγα πράγματα για το συνάδελφο Αντώνη Ρεπανά και διάβασα την ιστορία του Αστέρη Γούσιου. Πέραν από καταπληκτική και συγκινητική μού έφερε αναμνήσεις απ’ τα δικά μου παιδικά χρόνια, όταν πρωτοέβλεπα αγώνες μπάσκετ στα ανοικτά γήπεδα της Αθήνας, του Τρίτωνα (στη 3ης Σεπτεμβρίου), του Σπόρτιγκ (στα κάτω Πατήσια), του Πανελληνίου (στην Κυψέλη), του Εθνικού (στο Ζάππειο) και της ΑΕΚ (πίσω απ’ τις κερκίδες, κοντά στην μάντρα προς το άλσος)! Αμυδρά μαζί με τους άσους εκείνης της εποχής των αθηναϊκών ομάδων φέρνω στο νου και κάποιους θεσσαλονικιώτες… Ανάμεσά τους και ο ψηλός, ο Γούσιος! Μάς χωρίζουν 10+ χρόνια, αλλά μάς «ενώνουν» οι αθλητικές αναμνήσεις μιας διαφορετικής εποχής… Εύχομαι όρθιος και δυνατός και στα 100

* Checkbox GDPR is required

*

I agree

10 + five =

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Subscribe To Our Newsletter
Subscribe to our email newsletter today to receive the latest news!
No Thanks
Με την εγγραφή σου συμφωνείς να λαμβάνεις τα νέα και τα ενδιαφέροντα θέματα του HumanStories και με την Πολιτική Προστασίας Δεδομένων. Μπορείς να διαγραφείς από την λίστα οποιαδήποτε στιγμή.
Don't miss out. Subscribe today.
×
×
WordPress Popup Plugin
Subscribe To Our Newsletter
No Thanks
Με την εγγραφή σου συμφωνείς με την Πολιτική Προστασίας Δεδομένων.
Don't miss out. Subscribe today.
×
×
WordPress Popup Plugin